v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);}
Normal
0
false
false
false
false
EN-US
X-NONE
AR-SA
کمپانی
بوئینگ اعلام کرد که به زودی سلاح جدید این کمپانی که توسط یک لیزر پرقدرت فعال میشود
بر روی تعدادی از هواپیماهای امریکایی به صورت آزمایشی نصب شده و در صورت اطمینان
از عملکرد مناسب آن در تمامی هواپیماهای نظامی به عنوان یک اسلحهی جدید به کار
گرفته خواهد شد. این اسلحه که از طریق شیمیایی انرژی لیزر خود را تامین میکند در
مرحلهی اول بر روی مدل آخر هواپیماهای C-130 امتحان خواهد شد.
متخصصان بوئینگ با اشاره به اینکه استفاده از این لیزر تنها نظامی نیست
هواپیمای سوخو 27 که نمونه آزمایشی آن در سال 1985 پرواز کرد و در نمایشگاه هوایی روسیه در سال 1992 به معرض دید عموم قرار گرفت،که این مدل ازآن با بروز رسانی سیستم رادار و ردیاب مادون قرمز آن که در دماغه این هواپیما قرار گرفته به نمایش گذاشته شد.
تصویری از هواپیمای سوخو27 جنگنده و بمب افکن در
سال 
1985
سوخو 33 جز آخرین هواپیماهای خانواده سوخو 27 است که کاناپی های آن به صورت کنار هم قرار گرفته است،این هواپیما مناسب برای تمرین و درگیری در تمام شرایط بد آب و هوایی است چند چیز جالب در خصوص طراحی این هواپیما طرح بال های آن و تغییراتی در سطوح کنترل آن و سیستم ناوبری و موتورهای نصب شده روی آن است لازم به ذکر است که در طراحی این جنگنده از فشارهای وارده به خلبان در طول پرواز کم شده است
تصویری از هواپیمای سوخو 33 (NAVY
FLANKER)
هواپیمای سوخو 29 در سال 1991، این هواپیما جز هواپیماهای
اکروباتیک و آموزشی است که همانطور که در شکل پایین مشاهده می کنید مجهز به سیستم (EJECT) صندلی پرتاب شونده
برای خلبان را دارد 
هواپیمای سوخو
31 این هواپیما هم از دسته آکروباتیک است که با یک کارایی باور نکردنی در
سال 1992 به پرواز در آسمان های آمریکا اروپا و استرلیا در آمد.
هواپیمای سوخو 34 بمب افکنی که بعد از فلنکر ساخته شد و شکل بدنه و دم این هواپیما توانایی بهتری را در دید خلبان از هدفهای اطراف میدهد .
تصویری از هواپیمای سوخو 34 در سال 1993
هواپیمای سوخو 30 این هواپیما با توانایی انجام ماموریت های بلند مدت و سوخت گیری در هوا در سال 1993 شروع به کار کرد و کاناپی های آن به صورت پشت سر هم بودند .این جنگنده با توانایی انجام ماموریت های 10 ساعته و برخی بروزرسان هایی در کلاه خلبان که برای هدف گیری و سیستم های ناوبری لازم بود وارد عمل شد.
هواپیمای سوخو 37 نمونه آزمایشی این جنگنده در
سال 1996 به پرواز در آمد. 
هواپیمای سوخو اس 37 نمونه آزمایشی این هواپیما در سال 1995 به پرواز درآمد که همانطو که در عکس مشاهده می کنید بال های آن به صورت swept wings است و تکنولوژی به کار رفته در این هواپیما آن را جز نسل پنجم هواپیماهای روسیه قرار داد.
هواپیمای سوخو اس 80 که نمونه آزمایشی آن در سال 2001 به پرواز در آمد.
سال 1937 Sukhoi Su-2 این هواپیمای بمب افکن ساخته شد طرح آن توسط Pavel Sukhoi انجام شد قبل از طراحی هواپیمای توپولف موتورهای به کار گرفته شده در این هواپیما به ترتیب M-87 M-88 و M-88B بود.در طی سالهای اول جنگ جزء سریعترین هواپیماها بوده است.در سال 1941 با استفاده آلمان ها از تکنولوژی جدید و ساخت هواپیماهای با کارایی بیشتر Su-2 هواپیمایی ضعیف محصوب شد که تنها مجهز به یک تفنگ ماشینی بود که توانایی دفاع از خودش را نداشت که در همین حین شوروی شروع به بروز کردن آن کردند... پایین طرحی از 3 نمای این هواپیما.
برای یک ساعت و نیم در ماه گذشته 30 معلم از دبیرستانی در Ohio آمریکا در یک محیط بی جاذبه قرار گرفتند و بی وزنی را احساس کردند.در G-Force One,که هواپیمای 727 تست های مربوط به اصلاح پروازش را انجام میداد که مسافرین آن خلا را احساس کردند واین افراد مهمان های موسسه Northrop Grumman بودند که بر روی برنامه و پرواز بدون وزن کار میکنند.همونطور که ملاحظه میکنید گروه با لباسهای آبی و با جوراب های مخصوص (کفش در وضعیت بی وزنی مجاز نمی باشد)نشان داده شده اند,که حدود 100 مایل از سطح شهر روچستر به بالا پرواز کردند و صندلی های هواپیما برداشته شده و کابین آنرا تبدیل به یک سیلندر سفید بزرگ کرده است به گفته یکی از مسافرین این پرواز: بعد از اینکه به شرایط فضایی نزدیک شدیم گروهی از مربی ها روی زمین ما را پشتیبانی میکردند.ابتدا احساس سنگین شدن کردم هواپیما در حال اوجگیری بود و فشاری معادل 2 جی بر من وارد میشد و من را در کف لایه کابین می فشارد و ناگهان خلبان شرایط خلا را در کابین اعمال کرد و دیگر روی زمین ایستادن برای همگی سخت شد واقعا احساس جالبی بود,اولین ساخت و اعمال این سهمی برای شرایط مریخ بود ومدت 30 دقیقه من 1/3 وزن خودم روی زمین احساس کردم.در لحظات آخر پرواز دانشمندی به اسم باب کیسه ای از توپ پینگ پونگ را در فضای کابین باز کرد و توپ ها مانند ستاره ها فضای کل کابین را گرفت.
روزنامه نیویورک تایمز خبر نجات یافتن مردی از مرگ را داد که بعدها جان افراد زیادی را نجات داد D.R EARL WOOD یکی از مخترعین G-SUIT (لباسی مخصوص خلبان هواپیماهای جنگنده که در کم کردن فشارهاو نیروهای وارده حین پرواز بر روی خلبان کمک زیادی میکند).
G-SUITدر سال 1940 با تنظیم فشار داخل آن ساخته شد که به هوشیار نگه داشتن خلبان در حین پرواز مانورهای سریع و شیرجه کمک میکرد.خلبان های نظامی در طی جنگ جهانی دوم از آن برای جلوگیری از صانحه و سقوط استفاده میکردند و امروزه هم همانند همان لباس استفاده میشود.با تولید G-SUIT نیروی هوایی دریایی شروع به تحقیقات روی آن را کردند تا در کامل کردن مدل اولیه در سال 1946 انجام شد که این لباس شامل کیسه های هوا در قسمت ران و قسمت میانی بدن بود که در شرایط پروازی سریع و مانورها کیسه ها به طور اتوماتیک باد میشده و بر روی ماهیچه ها فشار وارد میکرده تا جریان خون خلبان را پمپاژ کند و در حالتی که G-SUIT به کار گرفته نمیشود جریان خون از مغز خالی شده و باعث بی هوش شدن خلبان میشود.
در بین فریاد گروهبان ها,غرش صدای موتور هواپیماها و صدای شلیک تفنگ ها حس شنوایی سربازها در گرمای نبرد به هم میخورد و کم میشود ولی خوشبختانه یک کارخانه هلندی اقدام به ساخت یک میکروفن خاص کرد که به سربازها کمک زیادی می کند,با اندازه گیری حرکت مکانیکی تک تکه ذرات هوا که با موج های صوت مخالفت میکند.این دستگاه شاید نتواند محل شلیک تک تیرانداز یا مسیر حرکت هواپیما را نشان دهد ولی جزییات ساخت و مدل را تشخیص میدهد.
بیشتر از آنکه از لرزش برای تشخیص صدا کمک بگیرد میکروفن از 2 نوار پلاتین که فقط 600 اتم عرض دارد ساخته شده است و 2 جفت این نوارها در خلاف یکدیگر قرار گرفته اند,ملکول های هوا با عبور از بین این 2 نوار با توجه به مسیر جریان عبوری از آن و با استفاده از یک کامپیوتر مکان دقیق جسم بر روی صفحه مختصات X,Y,Z محاصبه میشود.این دستگاه توانایی تشخیص اوج و کارکتر صدا را هم دارد به عنوان مثال تفاوت بین فریاد انسان و مسافت صدای انفجار و تیغه هلیکوپتر را دارد.به اضافه آنکه هر میکروفن اندازه یک سر چوب کبریت است و هر سرباز میتواند یکی همراه خود داشته باشد که به آنها امکان خودمختاری شخصی و یا تبدیل گروه به یک پست نظامی شنیداری بزرگ را بدهد.
ارتش هلند آلمان هند لهستان نیوزیلند و استرالیا با تولید و به کارگیری این دستگاه موافقت کردند.
این هفته خبر از فارغ التحصیل شدن 24 دانشجو خلبانی از دانشگاه نیروی هوایی آمریکا شد که با اعطای اولین نشان خلبانی هواپیماهای بدون سرنشین شروع شد.از آنجاییکه معلوم است پنتاگن این روزها بیشتر به خرید هواپیماهای بدون سرنشین UAV هزینه میکند تا به کارگیری هواپیما های با سرنشین.
من فکر میکنم این خیلی مهم است که اولین دوره خلبان UAV فارغ التحصیل شده و به این مرحله جدید تکنولوژی راه یافتند.این وینگ زیبا هم متعلق به دانشجو های تازه وارد است البته اینطور که مطلع شدم دانشجوهای بعدی میتوانند خودشان نشان های اعطایی را طراحی کنند.
تصویری از طراح Staff Sgt. Austin May دانشجوی خلبانی
طراح این وینگ جدید Staff Sgt. Austin May است که این وینگ شبیه به وینگ و نشان خلبان های نیروی هوایی است و به نظر من که خیلی زیباست...با توجه به آن که UAV ها در آسمان از همان قوانین فیزیک و اصول پرواز که هواپیماهای دیگر است پیروی می کنند ولی به مراتب با سپر محافظتی بیشتر.هم اکنون کره خاکی به خودش مردان هوانوردی را دیده است که با کنترل این هواپیماها به گشتزنی و شناسایی و در صورت لزوم به آتش بستن تمام مناطق می پردازند را دیده است و این خودش پایان استفاده از وسایل و تجهیزات قدیمی است و طلوع تازه ای در صنعت هوانوردی است.
بعد از آغاز سال جدید دارپا نمایندگان زیادی را برای درخواست تولید ماشین پرنده داشت.که 4 سرنشین و عمودپرواز و قابل نشستن و برخواستن از روی زمین باشد,امروزه دژه باارزش مبنای هواپیمای AVX گذاشته شده که PROPOSAL آن تقلیدی از روی وسایل پرنده 2ملخه و موتور جت DUCTED FAN است.
همانطور که اظهار داشتند دارای 4 سرنشین که 1.040 پوند وزن وظرفیت حمل و نقل 250 مایل با یک تانک سوخت را دارد.با سرعت 80 مایل در ساعت روی زمین و 140 مایل در ساعت در آسمان حرکت میکند.
طراحی تیغه های هم محور حتما نیاز به نشست و برخواست عمودی را فراهم میکند,لااقل طرح آن را نیرومند در جاده نشان میدهد و ظاهر شدن تیغه ها آن را در چند دقیقه از یک ماشین در روی زمین به یک جنگنده در آسمان تبدیل میکند.
البته این فقط یک طرح است و ممکن است بعضی نیازها را برآورده نکند و باید به وسیله محاسبات فیزیک و کار جنگ افزارها و نصب سلاح های هوا به زمین مناسب طراحی و شکل آن کامل شده تا به مرحله تولید برسد.
